Thursday, December 3, 2009

This month's Comedy-piece - Andhumani

Hi people. It's good to be back on my blog-site. I wonder what happens to people after death. The same thing that happens to animals after death. Or for that case, the same thing that happens to students after semester exams. The exams, along with the overmuch of preparation put into them, seem like death in camouflage. So whenever a student thinks he has overcome a sem, he faces instant death. This instant death is followed by a period of boredom. A period in which the student has nothing to do. So he indulges himself in killing time. See? A killer is born. It's that easy to give birth to a killer. You don't have to do anything. OK. Now this post itself being initiated to kill time, let's get down to business.

"Now, if you want to bark, I don't mind. But do that properly. Wanna bark like a dog? Then you have to learn to do so from a dog and no one else...", says a great old man. Since we're all very little people, in terms of barking and our expertise in the same, I'd rather like to have special classes on barking conducted by canines of the best breed and highest proficiency. And because I've got my share of the tuition classes (BOW WOW!!), I'd try to explain the purpose of this blog in a more mortal format. Mr. அந்துமணி and his section in வாரமலர் (பார்த்தது-கேட்டது-படித்தது) are the agenda of the day. Since I got into dog-bites recently, I'd pen this column in தமிழ் hereon. This is my first தமிழ் வலைப்பூ as you'd call it.

But before taking things too seriously, here's a dossier on who/what is அந்துமணி. அந்துமணி is the pen-name of Mr. Ramesh, who works with தினமலர். And his works appear in a 3-page expanse on வாரமலர் that comes as a free supplement to the daily, every Sunday. அந்துமணி has these following peculiar characteristics which you may notice:

1. He speaks as though he's never known a girl.
2. He speaks as though he's never touched cigarette or alcohol. If that is true, I'd be happy for him, but unluckily, I doubt it because people from his profession are not so very like him in this aspect.
3. If he encounters any of the aforesaid factors in his life, he diverts the conversation to குப்பண்ணா or லென்ஸ்மாமா who are obviously his colleagues, whom he mocks at, most of the time.
4. He holds women in too high a reverence that you either conclude that he's making fun of them or he is, in some way, indebted to them (crores and crores man!).
5. He advises his readers and, for the most part, goes on and on, telling the same thing so much, that if you were in his position for a day (like ஒரு நாள் அந்துமணி) you'd do his job quite well, no hands.

Readers, please read at least one issue of வாரமலர் before reading this post, to avoid gauche words from your mouth.
Here it goes...

சென்ற வாரம் தீவிர அந்துமணி வாசகர் ஒருவர் தம் வீட்டிற்கு தேநீர் அருந்த அழைத்திருந்தார். ஏற்கனவே பல முறை மறுப்பு கூறியிருந்ததால் அவருடைய அழைப்பிற்கு இம்முறை இசைந்தேன். நானும் கூடவே வருவேன் என லென்ஸ்மாமா அடம் பிடிக்க, அவரையும் அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினேன். சரி குப்பண்ணாவை ஏன் விடுவானேன் என்று அவரையும் வரச்சொன்னேன். அவரும் நிமிடக்கணக்கு போட்டுவிட்டு எங்களுடன் கிளம்பலானார்.

மூன்று பேராய்ப் போன காரியம் உருப்படாது என்று சொல்லிக்கொண்டே வந்த குப்பண்ணா வேலை முடிந்ததும் சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும் என துடித்துக்கொண்டிருந்தார். நண்பரின் வீடு கிரோம்பேட்டையில் உள்ளது. நாங்கள் மூவரும் கிளம்பியது 6 மணிக்கு; நாங்கள் அங்கு இருக்க வேண்டியது 5 மணிக்கு. நவக்ரகம் போல் நாங்கள் ஒவ்வொருவரும் வேலையை முடித்துவிட்டுக் கிளம்புவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. குப்பண்ணாவின் காரில் பயணம் செய்த நாங்கள் நண்பரின் வீட்டுக்குச் செல்லும்போது மணி 7.

அங்கு சென்றவுடன்," என்ன மணி!! மணி என்ன???" என்றார் நண்பர். நானும் பல் இளித்துக்கொண்டு தலையை சொறிந்துகொண்டு நின்றேன். குப்பண்ணா அவர் மனைவியின் மேல் இருந்த பயத்தாலும் நேரம் ஆகிவிட்டது என்ற பதட்டத்திலும் என்னை மனசுக்குள் திட்டிக்கொண்டிருந்தார் ( அது என் காதுக்கே எட்டியது!). 'சரி விடு விடு' என்று என் மனதை தேற்றிக்கொண்டிருந்தேன். நண்பரும் "சரி விடு விடு... நீ என்னிக்கு சொன்ன நேரத்துக்கு வந்திருக்கே?" என்றார். இதற்கிடையில் லென்ஸ்மாமா நண்பரின் வீட்டை சுற்றி முற்றி பார்த்துவிட்டு ,"வீடு ஜோரா இருக்கே! பிரம்மாண்டமான இந்த வீட்ல தனியாவா இருக்கீங்க?", என்றார். நண்பரோ "இல்ல சார்... என் மனைவி வெளியூர் போயிருக்கா... வர ரெண்டு நாள் ஆகும்", என்றார். லென்ஸ்மாமா கண்ணில் ஏதோ தெரிந்தது... அது நல்லதில்லை என்று மட்டும் எனக்குத் தெரிந்தது...

அப்படியே பேச்சு கொடுத்துக்கொண்டிருந்த மாமா திடீரென்று 'மின்சார மோட்டார்' எனும் தலைப்பில் வந்து நின்றார். நண்பர் தேநீர் தயார் செய்து கொண்டு வந்து கொடுக்க, அதைக் குடித்துக்கொண்டே நண்பரின் விளக்கவுரையை சுவாரஸ்யமாகக் கேட்டார் மாமா. "The law of electromagnetic induction states that WHENEVER A CURRENT CARRYING CONDUCTOR IS PLACED IN A MAGNETIC FIELD, IT EXPERIENCES A FORCE.", என்றார் நண்பர். அதாவது மின்சாரம் பாயும் கம்பியை காந்த வயலில் வைத்தால், அதன் மேல் ஒரு விசை இயங்குமாம்... இந்த விசையின் திசையை மாற்றி சுற்று விசையை உண்டாக்கலாம். இவ்வாறு சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே குப்பண்ணா "அதே போல் ஒரு கம்பியினை காந்த வயலில் நகர்த்தினால், அதில் மின் அழுத்தம் உண்டாகும். அதைத் தான் ஜெனரேட்டரில் பயன்படுத்துகிறோம்", என்றார். "இந்த அடிப்படை தத்துவத்தை வைத்து தான் பலநூறு வகையான மோட்டார்கள் இயங்குகின்றன",என்றார் நண்பர்.

இங்கு மின்னியல் பாடம் நடந்துகொண்டிருக்கையில் நண்பரின் fridge-இல் இருந்த ஸ்காட்ச் பானத்தை லாவகமாக எடுத்துக்கொண்டு வந்தார் லென்ஸ்மாமா. நேரம் கழிந்தது. மோட்டார்கள் கண்முன்னே சுழன்றன. மூன்றாவது டம்ளர் தேநீர் குடிக்க ஆரம்பித்தேன். லென்ஸ்மாமா ஸ்காட்ச் பாட்டிலின் கடைசி துளிகளை சேகரித்துக் கொண்டிருந்தார். இன்னும் பல்வேறு மோட்டார்களைப் பற்றி விளக்கிக்கொண்டிருந்தார் நண்பர். அருகில் குப்பண்ணா 5 கிளாஸ் உ.பா. அருந்தி மட்டையாகினார். அவர் செல்லில் 23 மிஸ்டு கால்கள்- மனைவியிடமிருந்து!!!


கே . என் நண்பர்கள் என்னைக் கண்டுகொள்வதே இல்லையே?
[ஆஆஆஆ, சென்னை]
ப . ஒரு 1000 ருபாய் நோட்டைக் கண்ணுக்கு தெரிவது போல் பாக்கெட்டில் வையுங்கள்... நண்பர்கள் மட்டும் அல்ல ஊரே கண்டுகொள்ளும்!!

கே . என் நண்பர்களும் என்னைக் கண்டுகொள்வதே இல்லையே?
[ஈஈஈஈ, தாம்பரம்]
ப . நீங்களும் 1000 ருபாய் தொழில்நுட்பத்தைக் கையாளலாமே? தேவைப்பட்டால் ஒரு 1000 ரூபாய்க்கட்டையே சட்டைப்பையில் வையுங்கள்!!!

கே . என் நண்பர்கள் என்னைக் கண்டுகொள்ள மறுக்கிறார்கள்...
[ஊஊஊஊ, செங்கல்பட்டு]
ப. சார், உங்கள் கண்ணில் ஏதோ கோளாறு. நீங்கள் பார்த்தது உங்கள் நண்பர்களை அல்ல... வேறு யாரையோ...

கே . என் நண்பர்கள் என்னை கண்டுகொள்ள மறுக்கிறார்களே?
[அஎஅஎஅஎஅஎ, கோயம்புத்தூர்]
ப . உங்கள் நண்பர்கள் அத்தனை பேருக்கும் ஒரே நேரத்தில் அம்னீசியா வந்திருக்கலாம்...

கே . நான் வந்தாலே என் நண்பர்கள் தலைதெறிக்க ஓடுகிறார்களே??
[ஆஎஆஎஆஎஆஎ, சண்டிகர்]
ப . வாழ்க்கையில் அவ்வப்போது குளிக்க வேண்டும்.

கே . சார், என்னையும் என் நண்பர்கள் ஒதுக்குகிறார்கள்...
[ஊஔஉஔஉஔஉஅ, சான் பிரான்சிஸ்கோ]
ப . வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற நினைப்பவருக்கு நண்பர்கள் முக்கியமல்ல. அவர்களின் உண்மையான நண்பர்கள், அவர்களின் இரு கைகளே! அவை யாரையும் ஒதுக்குவதில்லையே??

கே . ஐயா, என் நண்பர்கள் என்னை மதிப்பதில்லை. என்ன செய்வது?
[தோழனில்லா சோழன், மிங்ஹூ ஆ தீவு, வியட்நாம்]
ப . பாராள வந்த சோழ வேந்தே! என் பொறுப்பாசிரியர்கள் ஒரே மாதிரி கேள்விகளைத் தேர்ந்தெடுத்து என்னைச் சித்ரவதை செய்கிறார்கள். நாடே போன பின்பு நண்பர்கள் இருந்து என்னே பயன் கோமானே?

கே . பேரன்புடையீர், என் நண்பர்கள் என்னை வெறுக்கிறார்கள். நீங்கள் தான் என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும்...
[கோரக் லபாமா, வாஷிங்டன்]
ப . எனக்கு நண்பர்களே கிடையாது போங்கையா!!! இனிமே யாராவது நண்பன் கவனிக்கல கிவனிக்கலன்னு சொன்னீங்க? அவ்வளவுதான்...

கே . மரியாதைக்குரிய அந்துமணி அவர்களே, என் நண்பர்கள் யாருக்கும் என்னை பிடிக்கவில்லையே...
[சட்ல்க்ஹப்ல்க்ஸ், செவ்வாய்]
ப . அடீங்கோ!@#$%^&*(_+:}{">?<{}":?><:,/'/.,;'[]\|

P.S: The Q&A section consists of the same question (a little twisted may be) repeated several times- for a reason.

Disclaimer: Due to extreme fear of prosecution and death, I hereby declare that the preceding text is meant for humour and humour only. Any inconvenience caused is deeply regretted. Here, in these last words of the post, I would like to express my deep respect for அந்துமணி and Co. and my great affinity towards தினமலர் and வாரமலர் in general.